Ogólne

Klangor na deszcz

Wczoraj zwróciliśmy uwagę na fakt, że zwracano uwagę na żurawie pod kątem prognozy pogody. Lecący nisko, bądź też krzyczący, żuraw oznaczał deszcz. Natomiast lecący wysoko żuraw zapowiadać miał pogodę. Odlatujące do ciepłych krajów żurawie zapowiadały długą i ciepłą jesień, a odlatujące nisko były prognozą rychłej zimy.

O tym, że klangor zapowiada deszcze mówi znany nam Klaudiusz Elian w „O właściwościach zwierząt”. Zdecydowałem się poruszyć temat i zacytować maleńki fragment (raptem jedno zdanie!) ze względu na… objaśnienia. Wielu starożytnych interpretowało podobnie jak Oppian z Korykos: „Zwróć baczną uwagę, gdy usłyszysz klangor żurawi w ciągu roku hen wysoko w chmurach. Jest to sygnał do rozpoczęcia orki i zwiastuje zimową porę deszczów„.

*          *          *

Mówi się, że klangor żurawi przepowiada ulewne deszcze*.”

*          *          *

O donośnym klangorze żurawi i o tym, że zwiastują one zmianę pogody, mamy liczne świadectwa w literaturze; por. Arystofanes (Av. 710), Teofrast (Sign. 6,3,38), Wergiliusz (Georg. 1,373; Aen. 10,265), Marcjalis (Epigr. 30), Lukrecjusz (4,181), Antologia Palatyńska (6,109). Aratos (Phaen. 1075nn) nawiązuje do pierwszych plac polowych:

 Obeznany z porami roku rolnik cieszy się na widok kluczy żurawi nadlatujących we właściwej porze, podobnie zresztą jak i ten rolnik, który się na tym nie zna. Bo zawsze w ślad za żurawiami nadchodzi zima. Wczesna zima nastaje, gdy stada tych ptaków przylecą wcześnie. Ale gdy przybędą późno i nie w kluczach, lecz przywędrują w małych grupach grupach, wtedy zima się opóźni, co będzie sprzyjało dłuższym pracom w polu.

Arystoteles (Hist.anim. 615b) pisze: „Żurawie również staczają ze sobą walki tak zaciekłe, że dają się schwytać, gdy się biją – bo trwają nieruchome w miejscu” (przekład P. Siwek). Arystoteles błędnie rozumie tę scenę. Nie chodzi o walkę, ale o namiętny taniec godowy, podczas którego ptaki tak się zapamiętują, że nie zwracają uwagi na grożące im niebezpieczeństwo.”

*          *           *

 Źródło: Klaudiusz Elian „O właściwościach zwierząt”, przełożyła Anna M. Komornicka, Warszawa 1998, wyd. Pruszyński i S-ka, seria „Biblioteka Antyczna”

PS. Przypomnę: Klaudiusz Elian był żyjącym na przełomie II i III wieku filozofem, literatem. Rzymianinem piszącym po grecku.

20160813110129

Żuraw, fot. Dorota Makulec   www.dorotamakulec.pl

Dodaj komentarz

Strona korzysta z plików cookies.
Dowiedz się więcej...

Celem zapewnienia najlepszej możliwej jakości przeglądania Strona korzysta z pilków cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do tych plików w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Kontynuowanie przeglądania strony jak i klikniecie przycisku ZGADZAM SIĘ na banerze oznacza wyrażenie zgody na powyższe.

Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do Polityki Cookies tej strony (znajdziesz tam także możliwość zmiany ustawień cookies) oraz na http://wszystkoociasteczkach.pl/

Zamknij