Ogólne

Płomykówka, zasadnicze zagrożenia dla populacji

26 listopada 2008 roku w Gościejewie, na trasie Poznań – Piła, znaleziono 3 martwe płomykówki. Niestety, w wyniku kolizji z samochodami w ostatnich latach w Wielkopolsce ginie najwięcej, bo aż 22,5%, tych sów*. 7,9% płomykówek zginęło celowo zabitych przez człowieka, a 4,5% w wyniku… remontu kościoła. Tyle samo (4,5%) zginęło w wyniku kolizji z liniami energetycznymi, a 5,6% poprzez drapieżnictwo kotów i kun. Te dane zapewne będą wyższe gdyż blisko połowę śmierci tych sów po prostu nie ustalono. Część z nich, zamknięta w wyremontowanych kościołach czy stodołach sugeruje, że udział w tym mieli drapieżniki (koty, kuny) i niefrasobliwość (oby „tylko” niefrasobliwość) człowieka.

Remonty budynków, głównie uszczelnianie otworów wlotowych w budynkach: wieże i strychy budynków sakralnych stanowią największy procent obiektów zajmowanych przez tą sowę w Polsce (40 -60%). Gospodarze budynków coraz częściej decydują się na ich remont. Ostatnimi czasy na wieżach montowane są również nadajniki telefonii komórkowych, w następstwie czego wieże te są odwiedzane chociażby z racji konserwacji urządzeń. Natomiast nowo wybudowane kościoły zwykle nie nadają się na miejsca lęgu dla płomykówki. Podobna sytuacja dotyczy budynków mieszkalnych oraz stodół. Zakładanie kratek na wentylatory, żaluzji oraz siatek otworów wlotowych wież, przebudowa stodół i strychów, zmniejsza ilość miejsc odpowiednich do zasiedlenia. Dostępność budynków jest też bardzo ważna dla ptaków zimujących, gdyż np. magazyny zboża koncentrują duże ilości gryzoni. Służą również jako schronienie przed wiatrem i niskimi temperaturami.

Zmiany w sposobie użytkowania gruntów rolnych: ważnym elementem w areale lęgowym są tereny otwarte. Ze względu na wykorzystanie słuchu do lokalizacji ofiary płomykówka potrzebuje obszarów z niską roślinnością, gdyż w wysokiej roślinności ptaki nie są w stanie skutecznie namierzyć swoje ofiary (szumy, słabo rozchodzący się dźwięk). Zaniechanie koszenia łąk, spadek liczby bydła i przekształcenie pastwisk w ugory, to wszystko sprzyja ubywaniu odpowiednich obszarów łowieckich płomykówki. Chemizacja rolnictwa to kolejny problem negatywnie wpływający na populację płomykówki. Niekorzystne działanie pestycydów zauważa się szczególnie na obszarach, gdzie duży procent diety stanowią ssaki owadożerne.

Kolizje: intensywny rozwój motoryzacji, a zwłaszcza budowa dróg szybkiego ruchu powoduje wyjątkowo dużo kolizji z pojazdami w przypadku płomykówki. Martwe ptaki najczęściej spotyka się w okresie jesienno-zimowym, kiedy to podejmują dalsze wędrówki w poszukiwaniu pokarmu. Często wzdłuż dróg tworzą się odpowiednie środowiska dla małych ssaków, co przyciąga z kolei płomykówkę. W mniejszym stopniu przyczyną są zderzenia z trakcjami energetycznymi oraz z szybami budynków.

Kłusownictwo: ptaki są zabijane przede wszystkim z braku wiedzy na temat roli płomykówki jako naszego sprzymierzeńca oraz celem wypreparowania.

Inne: niedoświadczone młode ptaki, które nie potrafią odpowiednio ocenić odpowiednio głębokości zbiorników wodnych, giną w basenach, rowach czy poidłach dla zwierząt. Dzieje się tak przeważnie przy próbach picia czy kąpieli. Udowodniono także, że młode topią się, kiedy z ciekawości zbliżają się do swego odbicia w wodzie, w rynnach, kominach i dużych elewatorach. Najwięcej ptaków ginie z głodu przy dużej pokrywie śnieżnej a także w czasie długotrwałych opadów. Największa śmiertelność w zimie dotyczy młodych z późniejszych lęgów, które mają zbyt małe doświadczenie w polowaniu i zbyt mało czasu, aby zgromadzić wystarczające rezerwy tłuszczu. Nieznaczny procent ptaków ginie także przy okazji wykładania trutek na szczury.”

Powoli Jesień Płomykówki dochodzi na „Plamce mazurka” do końca. Jak widzimy na te piękne sowy czyha wiele niebezpieczeństw. Myślę, że najefektowniejszym zwieńczeniem opowieści o niej będą metody ochrony. Ale o tym postaram się opowiedzieć następnym razem.

Źródła:

Żurawlew P., Występowanie płomykówki Tyto alba w Wielkopolsce, Wylegała P. (red.)., Ptaki Wielkopolski (2), Polskie Towarzystwo Ochrony Przyrody SALAMADRA, Poznań 2013, strona 54 -71.

Tekst pochodzi z: Draus B., Rubacha S., 2005 Płomykówka Tyto alba, Mikusek R (red.), Metody badań i ochrony sów. Wydanie 1. Fundacja Wspierania Inicjatyw Ekologicznych, Kraków, s. 82 -83.

www_32391

Płomykówka, fot Cezary Korkosz   www.cezarykorkosz.pl

Dodaj komentarz

Strona korzysta z plików cookies. Dowiedz się więcej...

Celem zapewnienia najlepszej możliwej jakości przeglądania Strona korzysta z pilków cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do tych plików w ustawieniach Twojej przeglądarki. Kontynuowanie przeglądania strony jak i klikniecie przycisku ZGADZAM SIĘ na banerze oznacza wyrażenie zgody na powyższe. Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do polityki cookies tej strony: https://plamkamazurka.pl/polityka-cookies/. Znajdziesz tam także możliwość zmiany ustawień cookies oraz na http://wszystkoociasteczkach.pl/

Zamknij