Ogólne

Głuszcowe tokowisko

Tokowiskiem głuszca jest obszar aren tokowych wraz z drzewami wykorzystywanymi w czasie zapadów do snu. Areny tokowe są miejscami toków kogutów i krycia kur. 

Życie głuszców, ptaków zdecydowanie osiadłych, toczy się w promieniu od 2 do 5 kilometrów wokół tokowisk. Najważniejsze z nich są te, które są czynne od wielu lat. Na początku zimy koguty zbliżają się do tokowisk na odległość około 1 kilometra. Zwykle gromadzi się ich od 3 do 6 osobników, choć czasami bywa ich nawet aż 15. Stanowiska kur nakładają się z miejscami występowania kogutów.

W naszym kraju jest niestety coraz więcej tokowisk szczątkowych, gdzie tokują 1 -3 koguty. Ptaki te tokują w przypadkowych miejscach. Taki stan rzeczy jest prawdopodobnie efektem spadku liczebności

Areał głuszca jest zmienny. Wynosi od kilkudziesięciu do 500 hektarów, choć najczęściej od 20 do 100. Rewiry kogutów są większe niż samic. Rewiry kogutów zimą bywają 3 razy mniejsze niż w innych porach roku. Mogą się też wcale nie zmieniać.

Bronione przez koguty duże terytoria tokowe zajmują po około 2 hektary, przy czym samce spędzają większość czasu w małych centrach w ich obrębie, określanych jako miejsca toków (areny tokowe), o średniej powierzchni 182 metry kwadratowe. Tokujące ptaki znajdują się bardzo blisko siebie, w odległości 64 -212 metrów. W okresie toków koguty wykorzystują w ciągu dnia terytoria rozciągnięte w promieniu 1 kilometra od centrum tokowiska. Dystans od środka tokowiska do drzew noclegowych i dziennego odpoczynku skraca się w trakcie trwania toków.”

Jakkolwiek miejsca tokowisk są stałe, to mogą areny tokowe mogą nieznacznie się przesuwać. Tokowiska zajmują od kilku do kilkudziesięciu hektarów.

Niewątpliwie ważną sprawą są odległości pomiędzy poszczególnymi tokowiskami. W Puszczy Augustowskiej w ciąglu 14 lat wzrosły one z 4 do 7,5 kilometrów. W Puszczy Solskiej i Lasach Janowskich wynosiły one przeciętnie 5 kilometrów, a w Gorcach 3,7. Dla porównia w Norwegii przeciętne odległości pomiędzy tokowiskami wynoszą 2 kilometry, a w Estonii od 1,9 do 2,4.

Strasznie mocno bazowałem (i cytat pobrałem) na: Zawadzka D., Zawadzki J., Keller M., Żurek Z., Ciach M., 2015 Głuszec Tetrao urogallus, W. Chylarecki P., Sikora A., Cenian Z., Chodkiewicz T (red.), Monitoring Ptaków Lęgowych. Poradnik metodyczny. Wydanie 2. GIOŚ, Warszawa, s. 145 -153..

 ZzVZqdQIfmEZPdRCV3ocaYSaSD6zh0ezIJjLfBZ9

Głuszec, fot. Rafał Kulisz   rafalkulisz.abc0.pl

Dodaj komentarz

Strona korzysta z plików cookies.
Dowiedz się więcej...

Celem zapewnienia najlepszej możliwej jakości przeglądania Strona korzysta z pilków cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do tych plików w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Kontynuowanie przeglądania strony jak i klikniecie przycisku ZGADZAM SIĘ na banerze oznacza wyrażenie zgody na powyższe.

Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do Polityki Cookies tej strony (znajdziesz tam także możliwość zmiany ustawień cookies) oraz na http://wszystkoociasteczkach.pl/

Zamknij