Ogólne

Wszystkie barwy sokoła wędrownego

Niebawem sokoły wędrowne zasiądą na jajach. Stowarzyszenie na Rzecz Dzikich Zwierząt „SOKÓŁ” ma dla wybrańców losu niezwykły prezent. Osoby, które znajdą i wskażą Stowarzyszeniu nieznane gniazda drzewne sokoła wędrownego, otrzymają znakomite lornetki prestiżowej firmy optycznej „Swarowski”. Akcja „Lornetki za gniazda!” jest niewątpliwie bardzo atrakcyjna dla szczęśliwych znalazców gniazd,jak i samego Stowarzyszenia.

Sokoła wędrownego można (przynajmniej teoretycznie) pomylić ze znacznie mniejszym od niego kobuzem. Sokół wędrowny lęgi rozpoczyna w drugiej połowie marca, podczas gdy drugi (czasem czeka na chwilę opuszczenia gniazda przez właściciela) zwykle dopiero w czerwcu.

Kto wie, może pomoże Wam w rozpoznaniu gatunku piękny opis Władysława Taczanowskiego:

Stary ptak ma głowę, kark i policzki czarne; wyższą część pleców i pokrywy skrzydłowe czarniawe z popielatemi wązkiemi obwódkami na końcu każdego pióra; niższą część pleców, barkówki, nadlotki, przyległe im pokrywy skrzydłowe, i pokrywy ogonowe poprzecznie czarniawo i popielato w ten sposób pręgowane, że każde czarniawe pióro zawiera kilka popielatych pasów i końcówkę; im dalej ku tyłowi tem pasy te są szersze i jaśniejsze. Gardziel, przód szyi z bocznemi przedłużeniami ku karkowi i wyższa część piersi białe, ta ostatnia przestrzeń posypana ciemnemi płomyczkami bardzo wązkiemi; brzuch, nogawice i pokrywy podogonowe białawe mniej więcej popielato zafarbowane i falowane gęstemi poprzecznemi czarniawemi prążkami; pokrywy podskrzydłwe białe z podobnem falowaniem. Lotki czarne,skrajne ich chorągiewki popielato od nasady naleciałe, na wnętrznych gęste poprzecznie podługowate rudawe plamy, zmieniające się w popielate na lotkach przedramieniowych. Na czarniawych sterówkach dwanaście popielatych przepasek; same ich końce płowo białawe. Dziób błękitnawy w końcu zczerniały, nasada żuchwy i brzegi szczęki żółtawe; woskówka, nogi i obwody oczów żółte; tęcza u starych kasztanowata, u młodych brunatna; pazury czarniawo rogowe.

Mniej stare ptaki mają czarność na głowie i karku bledszą, kolor popielaty części wierzchnich mniej czysty i nie tyle odznaczony od ciemnego, na piersiach mniej więcej rudawo zafarbowanych grubsze ciemne płomyki; niższe części spodu brudniejsze.

Samica okazalsza od samca, niczem się w kolorycie nie odznacza i też same zmiany przechodzi.

Ptaki w pierwszem pierzu ciemno-śniade na wierzchu ciała, każde pióro wierzchu głowy i czoła płowo, na dalszych częściach rdzawo obwiedzione; na spodzie rudawym w odzieży świeżej, a białawym w odzieży wyblakłej, szyja i piersi znaczone śniado brunatnemi drobnemi pędzelkami, na brzuchu i nogawicach grubemi płmykami, na pokrywach podogonowych falowaniem poprzecznem; wszystkie te plamy na jednych ptakach są grubsze, na innych drobniejsze, a według tego jednych spód jest ciemniejszy innych jaśniejszy. Na ciemnym śniado ogonie podobne plamy jak u starych lecz rudawe w miejscu popielatych, pokrywy podskrzydłowe płowe śniado falowane; pod okiem wąs czarniawy.

Pisklęta z wierzchu popielate, bardzo blade, od spodu białe; puch na nich wełnisty, mocno nabity i miękki; oczy czarniawe; nogi i woskówka blado zielonawe.

Osoby chcące wspomóc prace nad restytucją sokoła wędrownego mogą uczynić to swoim 1%.

Cytat pochodzi z: Taczanowski W. 2012 (reprint) „Ptaki krajowe” Lubelskie Towarzystwo Ornitologiczne

12788229_1088092337888593_2078118074_n

Sokół wędrowny, fot. Kamil Boberski

Dodaj komentarz

Strona korzysta z plików cookies.
Dowiedz się więcej...

Celem zapewnienia najlepszej możliwej jakości przeglądania Strona korzysta z pilków cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do tych plików w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Kontynuowanie przeglądania strony jak i klikniecie przycisku ZGADZAM SIĘ na banerze oznacza wyrażenie zgody na powyższe.

Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do Polityki Cookies tej strony (znajdziesz tam także możliwość zmiany ustawień cookies) oraz na http://wszystkoociasteczkach.pl/

Zamknij