Ogólne

Przyjaciel krowy

 Szpak w dużym stopniu uległ w XX wieku synantropizacji. Gniazda zakłada między innymi w dziuplach, pod dachówkami, a także bardzo chętnie w budkach lęgowych. Nieco inaczej było za czasów Władysława Taczanowskiego:

„Gnieżdżą się w dziuplach mniej więcej ciasnych, – czytamy w jego „Ptakach krajowych” – w różnych wysokościach rozmaitych drzew, najpospoliciej wysoko w sękach i w gałęziach, a rzadziej w dziurach pnia, niekiedy zaledwie na dwa sążnie nad ziemią, w jednem drzewie po kilka lub kilkanaście par się wywodzi. (…) W okolicach górzystych wywodzą się także w skałach i dziurawych starych murach. W niektórych krajach południowej i środkowej Europy wywodzą się przy mieszkaniach ludzkich, a nawet w umyślnie urządzanych im pudełkach, lecz u nas nie brak im miejsc dzikich, nigdy się przeto do budynków na ląg nie zbliżają.”

Jeśli ktoś zastanawiał się skąd trafiły do nas skrzynki lęgowe, to ma odpowiedź. Owe „pudełka” przyszły do nas z południowej i środkowej Europy. Jako, że poszczególne drzewa bywają dość mocno zaszpaczone, to czasem o pomyłkę nie jest często i zdarzają się akty zdrady. Trafiają się również przypadki poligamii. 

Za Taczanowskiego był to ptak zdecydowanie wędrowny:

„Do nasz przylatuje równocześnie ze skowronkami, często około połowy Lutego, w wiosny późniejsze w Marcu; bardzo późno odlatuje, największa jednak ilość opuszcza nasze strony w Październiku, lecz w lata, w których długo śniegi nie spadają, widuje się jeszcze ich stadka przez cały Listopad, a nawet niekiedy do końca Grudnia zostają. Przez część zimy śnieżną wcale się w naszym kraju nie pokazują…”

Dziś, choć w dalszym ciągu zdecydowana większość tych ptaków migruje, to jednak widok szpaka zimą nikogo już nie dziwi. Sadownicy widzą szpaki jedynie na… czereśniach. A to jest błąd. Spory procent diety szpaka stanowią owady. Bardzo ładny obrazek ze szpakami opisał nam mistrz Taczanowski:

„Żerują najwięcej między trzodami bydła rogatego i koni, często w towarzystwie wron, gdzie zbierają po ziemi owady dwuskrzydłe, gromadzące się przy tych zwierzętach, równie jak inne wystraszane z ziemi deptaniem, przez co znakomite wyświadczają usługi. Z bydłem są bardzo oswojone, lecz względem człowieka ostrożne.”

Widok bydła na pastwiskach jest obecnie rzadki. Na tyle rzadki, że widoku szpaka krążącego wokół krasuli i szukającego owadów po prostu już zapomniałem. Zapomniałem, że szpak był kiedyś przyjacielem krowy. Zapewne wiemy, że o rezolutnych ludziach mówiono „szpakami karmiony”.

Mięso ich czarne, twarde, chude i nie zbyt smaczne, z powodu jednak możności ubijania ich w większych ilościach za pojedynczym strzałem, myśliwi niemi nie pogardzają. Młodych z gniazd branych pospólstwo chciwie poszukuje i w niektórych okolicach stanowią one dosyć ważny przedmiot w czasie najcięższym do wyżywienia. W innych krajach europejskich łowią je sieciami w ogromnych ilościach, i dosyć rozległy niemi handel prowadzą.”

Ze szpakami musi mieć spore powiązania położone na Kociewiu miasteczko Skurcz. Szpakiem skorcem nazywał ptaka hrabia Tyzenhauz. A dawne nazwy Skórcza dość blisko krążyły. Miesjcowość ta bywała nazywana: SchorczScoriczSchoritzSchorczkSkorczSkorczkeSkurcz i Skorć. Chyba nie zdziwię specjalnie nikogo, jak dodam jedynie, że w herbie Skórcza połowę pola nasz szpak zajmuje.

U65rOUgQKNaIwOkYvlkA2OpoWvY7NheqLdIPeojo

Szpak, fot. Robert Babisz   www.birdwatching.pl/galerie-autorskie/2211-karp1225 

Dodaj komentarz

Strona korzysta z plików cookies.
Dowiedz się więcej...

Celem zapewnienia najlepszej możliwej jakości przeglądania Strona korzysta z pilków cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do tych plików w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Kontynuowanie przeglądania strony jak i klikniecie przycisku ZGADZAM SIĘ na banerze oznacza wyrażenie zgody na powyższe.

Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do Polityki Cookies tej strony (znajdziesz tam także możliwość zmiany ustawień cookies) oraz na http://wszystkoociasteczkach.pl/

Zamknij