Ogólne

Mieszkańcy podmokłych środowisk

Prawybory Ptaka Roku 2016 w Rzeczpospolitej Ptasiej dobiegły końca. Na Zlocie wybierać go będziemy spośród trójki ptaków: bąk, podróżniczek i wąsatka. Kolejność ustawienia ptaków jest oczywiście alfabetyczna. Pozwolę sobie zrobić plamkowe szkice, które mogą pomóc w wyborze ptasiego patrona Rzeczpospolitej Ptasiej w przyszłym roku. Pragnę zauważyć, że cała trójka to mieszkańcy podmokłych środowisk.

 

Bąk – mistrz kamuflażu 

Jest jeszcze bardziej tajemniczy od samego don Pedro z „Porwania Baltazara Gąbki”. Wiemy, że jest, słyszymy go, ale nie każdemu dane go zobaczyć. Literatura mówi, że głos jego zbliżony jest do ryku krowy, ale my wiemy lepiej: ptaszek ten po prostu dmucha do pustej butelki. Po czym? Już nie będziemy wnikali. I jeszcze jedno, czy poprawnie robi obrączkarz, który po zaobrączkowaniu wypuszcza bąka?

Trzciny i szuwary na podmokłych miejscach i brzegach jezior to wymarzone miejsce dla tej oryginalnej czapli. Tam samica bąka zakłada gniazda, tam wysiaduje jaja i wychowuje samotnie pisklęta. Natomiast samiec-lekkoduch, dmuchając w butelkę usiłuje następne naiwne samice swojego gatunku poderwać. Bąki, jak na tajemnicze ptaki przystało, prowadzą głównie nocny tryb życia, nocą też żerują.

Czapla ta jest wielkości dobrze nam znanego myszołowa. Upierzenie jego jest gliniastobrązowe, upstrzone czarnymi i brązowymi plamami oraz delikatnymi kreskami. Wierzch głowy ma czarny.

Dzięki swoim barwom ochronnym jest mistrzem kamuflażu. Gdy wieje wiatr to nasz bąk wraz z trzcinami chwieje się w rytm podmuchów owego wiatru. Możemy przejść obok niego o kilka metrów i mamy marne szanse na jego wypatrzenie.

I jeszcze jedno. Na koniec takie małe pytanie. Czy bez bąka „Pan Tadeusz” byłby taki jaki jest? 

„W polu koncert wieczorny ledwie jest zaczęty;
Właśnie muzycy kończą stroić instrumenty.
Już trzykroć wrzasnął derkacz, pierwszy skrzypak łąki,
Już mu z dala wtórują z bagien basem bąki,
Już bekasy do góry porwawszy się wiją
I bekając raz po raz jak w bębenki biją.”

rCcuZf70QgW0sIgpxTccmEymv5JlgvRnkxXxmyie

 Bąk, fot Dmitry Yakubovich   dmitryyakubovich.com 

 

Podróżniczek – śpiewać każdy może

Jest piękny, pięknie śpiewa… W końcu nie na darmo jest tym trzecim słowikiem Kiedyś mówiono za mundurem panny sznurem. Teraz to pewnie szybciej sznurem pójdą za… przystojnymi wokalistami, powiedzmy, że rockowymi.

W dolinie pewnej rzeki jeden z samców podróżniczka lubił śpiewać. Nie pilnował swojej samicy, nie pomagał jej w wiciu gniazda, nie strzegł jej gdy składała jaja. Samiec tylko śpiewał i śpiewał. Pozostałe samce niedowierzające swoim partnerkom czyniły wszystko na odwrót. Zazdrośnicy latali za swoimi samicami, milkły i… Po wykluciu się piskląt wykonano badania DNA. I co się okazało? Wszystkie pisklęta z gniazda rozśpiewanego samca były jego. Większość piskląt podróżniczków z owej doliny było potomstwem… No właśnie, kogo?

Podróżniczek zamieszkuje chętnie miejsca podmokłe, zadrzewione brzegi zbiorników wodnych, zakrzewione i wilgotne łąki, brzegi lasów. Tam, pod osłoną roślinności zielnej, zakłada gniazdo. Chętnie spożywa owady i pająkami. Ptak ten, podobnie jak bąk, prowadzi dość skryty tryb życia.

Ma czarny pas na końcu szarego ogona. Samiec jest z ciemnoniebieskim podgardlem i białą plamką pośrodku. Samica i młode mają podgardle białe.

 ppCqzrGlQXVnMQhEhsRfU9fFO49Hkr1426Ayb8Zs

Podróżniczek, fot. Piotr Górny   www.birdwatching.pl/galerie-autorskie/2171-dzwoniec 

 

Wąsatka – piękno przez cały rok

Jeśli nieco uważniej przyjrzymy się wąsatce, to dostrzeżemy w niej jednego z najpiękniejszych ptaków. Jeśli jednak wszelkie kraski, żołny, wilgi i dudki nas późnym latem i zimą pozostawiają, to wąsatka wraz z zimorodkiem cieszą nas swoimi kolorami przez cały rok.

Gdyby tłumaczyć dosłownie nazwę naukową wąsatki (Panurus biarmicus) wyszedłby nam – cały ogon podwójnie uzbrojony. No cóż, nazwa, jakkolwiek dziwaczna, to mówiąca, że w wąsatce mamy przedstawiciela, jedynego w Polsce, rodziny ogoniatek.

Rozległe trzcinowiska na zarastających zbiornikach są idealnym środowiskiem dla naszej wąsatki. W nim czuje się najlepiej i bardzo niechętnie go opuszcza. Chętnie wspinają się po łodygach trzcin. Podczas lotu dobrze widoczny jest jej ogon. Wiosną i latem odżywia się owadami, pająkami i ślimakami, jesienią i zimą przechodzi na dania jarskie i wcina nasiona traw i pałki wodnej. Jest mistrzem w budowie bezpiecznych gniazd. Umieszcza je niziutko nad powierzchnią wody, a czasami na pływającym kożuchu.

Ubarwienie wąsatki jest jasnocynamonowe. Samiec z charakterystycznymi czarnymi „wąsami”. Charakterystyczny również jest jej długi ogon. Szczyt dzioba ptaka jest łagodnie zgięty.

 

w2tLLWWBrV7Fevdm4itE9r7Ri3s8KKoFFFWGHC8b

Wąsatka, fot. Mateusz Matysiak   www.mateuszmatysiak.pl 

PS. Opisy wyglądu ptaków oparłem na opisach z „Ptaków Polski” Jana Sokołowskiego

Dodaj komentarz

Strona korzysta z plików cookies.
Dowiedz się więcej...

Celem zapewnienia najlepszej możliwej jakości przeglądania Strona korzysta z pilków cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do tych plików w ustawieniach Twojej przeglądarki.

Kontynuowanie przeglądania strony jak i klikniecie przycisku ZGADZAM SIĘ na banerze oznacza wyrażenie zgody na powyższe.

Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do Polityki Cookies tej strony (znajdziesz tam także możliwość zmiany ustawień cookies) oraz na http://wszystkoociasteczkach.pl/

Zamknij