Ogólne

Bocian na skale. Ptaki Pienin

Spodobała mi się tematyka górska. Po Tatrach czas zatem na Pieniny. Przy wpisie o tych górach trudno byłoby mi nie wspomnieć o profesorze Władysławie Szaferze, który już w 1921 roku wyraził głęboką troskę o potrzebie ochrony tego jakże malowniczego skrawka Polski. Już w tymże roku objęto ochroną rezerwatową fragment Góry Zamkowej, a w 1934 roku powołano Park Narodowy w Pieninach. Trzeba zaznaczyć, że choć chronił zaledwie 1/3 obecnego obszaru, to jest on najstarszym, obok Białowieskiego, parkiem narodowym w Polsce. Park w obecnej postaci powstał (po drobnej korekcie w 1996 roku) w 1954 roku.

Mówiąc o Pieninach trzeba sobie przypomnieć, że są one fragmentem górskiego łańcucha nazwanego Pienińskim Pasem Skałkowym. Wąskie, zwarte pasmo tychże gór swą urozmaiconą rzeźbę zawdzięcza twardym wapienicom jurajskim. Najtwardsze skały tworzą strome grzbiety jak i pojedyncze wzgórza. Pieniny dzielimy zasadniczo na trzy części: Pieniny Spiskie (do 897 metrów nad poziomem morza), Pieniny Właściwe z Trzema Koronami (982 m.n.p.m.), i najwyższe Małe Pieniny – Wysokie Skałki (1052 m.n.p.m.).

Pieniński Park Narodowy chroni najwyższą i najbardziej urozmaiconą część pasa skałkowego z jego iglicami, turniami, urwiskami skalnymi – jednym z nich jest tak znany przełom Dunajca. Dominującym tu systemem leśnym jest znana powszechnie, występująca jednak rzadko buczyna karpacka, która w podszycie ma wiele ciekawych roślin. Są wśród nich między innymi rzadkie storczyki, takie jak: buławnik mieczolistny, buławnik wielokwiatowy i kruszczyk drobnolistny. Poza wymienioną buczyną ciekawym typem lasu jest tu jaworzyna górska złożona z lip, jaworów, buków i wiązów. Zachowały się też małe połacie reliktowych lasków sosnowych. Ukazana na powyższym zdjęciu sosna „Kinga” jest chyba najbardziej znaną w Polsce sosną, takim gatunkowym odpowiednikiem dębu „Bartka”. Sosny Pienin, mimo małych (skarłowaciałych) wymiarów są wiekowe a niektóre z nich mają już około 400 lat.

 

www.cezarypioro.pl 

O dalszych ciekawostkach z pienińskiego świata powiem w następnych częściach. Teraz zaprezentuję jednego z ciekawszych skrzydlatych mieszkańców tych gór. Bocian czarny, obok kilku ptaków drapieżnych, należy do grupy gatunków ptaków , które maja strefę ochronną wokół gniazd. Wynosi ona w czasie lęgowym 500 metrów. Na taki stan rzeczy składa się zapewne między innymi jego wielka płochliwość. Tak zwany dystans ucieczki u hajstry wynosi ponad 150 metrów i należy do największych wśród ptaków. Przy niepokojeniu porzuca lęgi. Na powołanie ochrony strefowej u bociana czarnego miała zapewne też swój wpływ niski stan populacji wynoszący w chwili obecnej około 1 200 par lęgowych. Tu trzeba przyznać, że nastąpił duzy sukces w porównaniu do lat 60-tych ubiegłego wieku, kiedy to liczbę tego ptaka szacowano na 500 -530 par w skali kraju.

Hajstra (przyznam, że podoba się ta przestarzała nazwa bociana czarnego) zamieszkuje rozleglejsze, podmokłe  lasy obfitujące w zbiorniki a także śródleśne bagienka. Zasiedla też brzegi rzek i strumieni w dolinach górskich. Gniazdo zakłada na wysokim drzewie (10 -15 metrów nad ziemią), a w górach czasami na skałach i w rozpadlinach stromych zboczy. Podobnie jak jego bliski krewny, bocian biały, przylatuje w marcu i kwietniu a odlatuje w sierpniu i na początku września. Pożywienie zdobywa zazwyczaj w wodzie. Są to drobne ryby, żaby i duże owady.

Leave a Reply

Strona korzysta z plików cookies. Dowiedz się więcej...

Celem zapewnienia najlepszej możliwej jakości przeglądania Strona korzysta z pilków cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do tych plików w ustawieniach Twojej przeglądarki. Kontynuowanie przeglądania strony jak i klikniecie przycisku ZGADZAM SIĘ na banerze oznacza wyrażenie zgody na powyższe. Chcesz wiedzieć więcej? Zajrzyj do polityki cookies tej strony: https://plamkamazurka.pl/polityka-cookies/. Znajdziesz tam także możliwość zmiany ustawień cookies oraz na http://wszystkoociasteczkach.pl/

Zamknij